LÂLE İLE MENEKŞE'NİN ÖYKÜSÜ (devam)

  Artık yıllarca süren bir aşk meyvesini vermişti. Bundan daha güzel bir şey olur muydu? Bir süre sonra tekrar Ankara'ya dönüp, askerliğin kalan bölümü bitirilecekti. Lâle ve Menekşe bebeklerini itina ile bakıyor, onu arabasına koyup Kavaklıdere, Çankaya ve Kızılay semtlerinde gezdiriyorlardı. Sorumlulukları artmıştı, hayatın ağırlığını çocuklarının geleceğini düşünmeye başlamışlardı. Ankara'da bazen neşeli bazen de sıkıntılı günler gelip geçiyor bu arada Menekşe'nin askerliği bitiyor ve Giresun'a dönülüyordu. Artık bundan sonraki hayatlarını tanzim etmek geleceğe güvenle bakmak gerekiyordu. Lâle bebeğini büyütürken Menekşe de babasının yanında iş hayatına başlamıştı. Giresun'da çok sevdikleri arkadaşları vardı. Onlarla biraraya gelip güzel günler yaşıyorlardı. Karşılıklı sevgi ve saygı herşeyi hallediyordu. Zaman su gibi geçiyordu, oğullarının birinci yaş gününü kutlayacaklardı aile fertleri akrabalar yakın arkadaşlar birlikte anneler gününde doğan bebeğin yaş günü bir anneler gününde kutlandı. Günün en enteresan tarafı bebeğin
birinci yaş günü yerden kalkıp yürümeye başlamasıydı. Lâle ile Me-nekşe'nin arzusu ikinci bir çocuklarının daha olması onları birlikte büyütüp okutmak ve topluma yararlı insanlar olarak yetiştirmekti. Onun için gayret edeceklerdi. O yıllarda Giresun her yönüyle güzeldi. Sosyal hayat mükemmeldi, insanlar diledikleri şekilde gezer yaşar eğlenirlerdi. Lâle ile Menekşe'nin arkadaş gurubu her yönüyle uyumlu birbirlerine saygılı insanlardı. Birlikte geziler tertip edilir, Giresun'un yaylaları, Kalesi, Gedikkayası, Adası gezilirdi. Bu arkadaşlar topluluğunun Giresun'un sosyal ve kültürel hayatına getirdiği yenilikler çok yararlı olmuştur. Günler aylar yıllar hep neşe içinde geçiyor, Lâle ve Menekşe'nin sevgisi karşılıklı olarak artıyor, mutluluğa doyamıyorlardı. Oğulları dört yaşında olduğunda ikinci bir bebeklerinin de doğacağına çok sevinmişler, artık onu da heyecanla bekliyorlardı. Bebek kız olursa adı Nüket olcaktı. Lâle öyle istiyordu. Erkek olursa bir isim bulunurdu, ikinci bebeğin doğumunun İstanbul'da olan annesinin yanında olmasını istiyordu Lâle. Menekşe'nin bir diyeceği olamazdı. Hazırlıklar tamamlandı. Lâle oğlunu yanma alarak Ege gemisiyle İstanbul'a hareket etmişti. İşleri nedeniyle Menekşe bu seyahate katılamamış, oğlundan ve Lâle'den ayrıldığı için üzülmüştü.
İstanbul Boğazı'nı kaplayan sis nedeniyle gemi limana girememiş, gecikmişti. Doğum nerdeyse gemide olacaktı. Sonuçta bir buçuk gün gecikmeyle İstanbul'a varıldı ve bir gün sonra doğum gerçekleşti. Soğuk bir 7 aralık sabahıydı. Menekşe'nin babasına telgraf gelmiş bir erkek torunu daha dünyaya geldiği bildiriliyordu. Haber telefonla evinde olan Menekşe'ye iletilince dünyalar onun olmuş, hemen telefonla Lâleyi arayarak kutlamıştı. Menekşe bir an düşünmüştü, nereden nereye gelinmişti. Lâle ile tanışmasını, sıkıntılı günlerini, nişanlanmasını, evlenmesini, askere gitmesini, ilk çocuğunun doğmasını bu arada Lâle ile geçen güzel günleri ve sonuçta ikinci oğlunun dünyaya gelmesini. Bunlar kolay olmamıştı. Artık dört kişilik bir ailenin reisiydi. Sorumlulukları artmıştı. Lâle bir süre İstanbul'da kalıp dinlenecek, ondan sonra Giresun'a gelecekti. Menekşe Lâleyi, ilk oğlunu henüz yüzünü görmediği ikinci oğlunu daha şimdiden özlemiş, onlara kavuşacağı günü sabırsızlıkla bekliyor, heyecanlanıyordu. Nihayet beklenen haber geldi Lâle Ordu gemisiyle Giresun'a hareket etmişti. İki gün sonra Giresun'da olacaktı. Menekşe çok sevinmiş o oranda da heyecanlanmıştı. Artık dakikalar, saatler geçmiyor, vakit çok uzun geliyordu. Halbuki Lâle'nin içinde olduğu gemi Karadenizi yararak ilerliyor,
her dakika Giresun'a yaklaşıyordu. Buna rağmen Menekşe tahammül edemedi. Lâleyi ve çocuklarını Samsun'da karşılamaya karar verdi ve Samsun'a gitti. Öğleden sonraydı. Ordu gemisi Çaltı Burnu'nda bir nokta gibi göründü ve yaklaşmaya başladı Menekşe'nin heyecanı her an artıyordu. Lâlesini ve oğullarını görecekti, bundan daha büyük bir mutluluk olur muydu?
Ordu gemisi yavaş yavaş rıhtıma yaklaşıyordu. Lâle iki çocukla birlikte güverteye çıkamamıştı. Menekşe süratle ve heyecanla sevinçle iskeleyi tırmanıp gemiye çıkmış Lâlenin bulunduğu kamaraya yönelmişti. Lâle kamaranın kapısında bekliyordu. Yanında büyük oğlu da vardı. Yeşil gözleri mutluluktan parıldıyordu. Menekşe oğlunu ve Lâleyi kucakladı, sevincine diyecek yoktu. İçeri girip kundakta yatan 40 günlük oğlunun da yüzünü gördü onu öptü öptü öptü...
Bu arada bir sürprizle karşılaştılar birden. Giresun'daki arkadaş gurubu karşılarında belirdi. Onlarda Lâleyi karşılamaya gelmişlerdi. Bu örnek davranış hoş bir anıdır. Lâle arkadaşlarını çok sever, onlara değer verirdi. Arkadaşlarının bu davranışından çok hoşlandı. Böylece kalabalık bir gurup halinde gece yansı Giresun'a hareket edildi. Hiç kimse uyu-yamadı, kahkahalar gemiyi inletiyordu. Bu hava içinde Giresun'a varıldı ve herkes evine gitti. Lâle ile Menekşe iki erkek çocuğa sahip olmanın mutluluğunu aynı zamanda sorumluluğunu taşıyorlardı. Onları iyi yetiştirip en güzel okullarda okutup, topluma ve insanlığa yararlı olmalarını sağlamak için kararlıydılar. Bunun için hertürlü özveriye katlanacaklardı. 61'li yıllardan 62'li yıllara geçiliyordu. Yıllar çok çabuk geçiyor, oğullan büyüyordu. Bu yıllarda Giresun her yönüyle rahat yaşanılır bir şehirdi. Sosyal hayat İstanbul'un hatta avrupanın ünlü şehirlerinden biri gibiydi. Çok sevdikleri, her an birlikte oldukları arkadaş gurubuyla Giresun'un tadını çıkarıyorlardı. Hergün görüşülüyor, tatil günleri Kulakkaya, Kümbet ve Bektaş yaylalarına ve civar illere gidiliyor ve eğleniliyordu. Bu gezilere yaşına bakılmadan çocuklar da götürülüyor, onların da kaynaşması arkadaşlıkları sağlanıyordu. Bu çocuklar her zaman birbirini seven ve sayan dostlar olarak yaşamaktadırlar.

sonraki sayfaya devam