LÂLE İLE MENEKŞE'NİN ÖYKÜSÜ (devam)

Rıhtımda arkadaşları karşıladı ve bir otele gidildi. Otel adeta bir hapishane gibi gelmişti Menekşe'ye. Lâle'nin hasreti onu sıkıntıya sokmuştu bu duygular içinde okul için gerekli belgeler tamamlandı, kayıtlar yapıldı ve tahsil hayatı başladı. Kalabalık öğrenci gurupları salonlara dolmuştu genç kızlar güzel mi güzeldi. Ancak Menekşe için tek bir güzel vardı o Giresun'daki Lâleydi. Onu çok özlemişti o nedenle etrafında arkadaşlık teklif eden kızlara bakmıyordu bile. Menekşe okul işini düzene soktuktan sonra kısa bir sürede olsa Giresun'a gitmeye karar verdi. İlk defa ayrıldığı Lâlesi'ni görmek istiyordu. İlk ekspresten biletini aldı, çok heyecanlıydı. Vapurdaki iki gün nasıl geçecekti? Karadenizi hızla yarıp giden gemideki heyecan her dakika artıyordu geminin Giresun'a vardığını limandan çıkıp hasretini çektiği Menekşesine kavuşacak onun parıldayan yeşil gözlerini öpecek onu kucaklayacaktı. Vapur gece yarısı Giresun'a varmıştı. Menekşe sabahı zor getirmişti, öğleye doğru Lâleyi telefonla aramış Lâle şok olmuştu. Çünkü ona sürpriz yapmış geleceğini bildirmemişti. Lâle ile Bal-kaya'da buluşuldu güzel şeyler konuşuldu Lâle Menekşe'ye kısa sürede İstanbul'a dönmesini yalnızlığa alışmasını güzel günlerin her an yaklaştığını bir an evvel tahsilin bitmesini öneriyordu. Kısa sürede olsa Giresun'da Lâle ile geçen güzel günlerin ardından İstanbul'a dönülerek okul hayatı yeniden başladı. Menekşe Lâle'ye haftada üç mektup yazıyor cevabım alıyor, onları tekrar tekrar okuyor teselli oluyordu.
Tahsil yılları Giresun-İstanbul, İstanbul-Giresun arasında sık sık ye-hahatlerle geçiyor, Menekşe İstanbul'da zor günler geçiriyor, sıkıntısını
mektuplarla gidermeye çalışıyordu. Artık tahsil hayatının son yılına gelinmişti. Bu işe bir çare bulunmalıydı. Menekşe'nin hali çok can sıkıcıydı tek emeli tahsilini tamamlayıp Giresun'a dönmek, Lâlesi'ni görmek, onunla hayatını birleştirmekti. Nitekim öyle oldu. Tahsil yıllarının sıkıntılı günleri geride kaldı, tahsil bitti Menekşe Giresun'a döndü, Balkaya'da buluştular, Lâleyi hasretle kucakladı sevinçten uçuyorlardı artık. Daha ayrılık yoktu hep birlikte olacaklardı. Menekşe Lâle'ye nişanlanalım dedi, Lâle çok heyecanlandı, sevindi. Bahçesinde manolya bulunan evde 3 Ağustos 1955 gecesi aile arasında yüzükler takıldı. Lâle çok heyecanlıydı, çok da güzeldi. Yeşil gözleri parıldıyordu. Menekşe sevinçten ölecek gibiydi, ayakta durmakta zorluk çekiyordular. 3 katlı yeşil evin bütün ışıkları yanıyordu. Sanki onlarda seviniyordu. Lâle gözlerinin rengi gibi yeşil bir elbise giymişti. Aile mensupları ve iki tarafın dostları da bu güzel aşkın mutlu sona ermesinden sevinçliydiler. Artık evlilik yolu açılmıştı. Lâle'nin okulu da bitmişti. Evlilik için tek engel Menekşe'nin askerliği idi. O da geçerdi. Menekşe askerliğini yapmak için işlemlerini tamamlayıp Ankara'ya yedek subay okuluna gidecekti. Herşey tamamlandı. Bir haziran sabahı Ankara yolculuğu başladı 1957. Lâle ayrılıktan çok etkilenmişti. Yeşil gözlerinden üzüm taneleri gibi akan yaşlarla Menekşesini uğurladı Ankara'ya. Ankara günleri de sıkıntılıydı. Bir taraftan ayrılık, bir taraftan askerlik zor geliyordu. Günler sayılıyor, ilk altı ayın geçmesi bekleniyordu. Çünkü bu altı ayın sonunda Menekşe yedek subay olacak, evlenecekler, askerliğin kalan bir yılını beraber yapacaklardı. Artık ayrılık tam anlamıyla sona erecek, mutlu günler devam edecekti. Menekşe izinli olarak Giresun'a dönmüş, düğün hazırlıkları da başlamıştı. Lâle de Menekşe de çok heyecanlanıyor, düğün hazırlıklarını tamamlamaya çalışıyorlardı. Sonunda herşey bitti. 25 Kasım 1957. Düğün belediye salonunda yapıldı. Gelin Menekşe'nin Kumyalı'daki babasının 3 katlı evine geldi. Menekşe'nin ailesi gelini çok seviyorlardı, ona yeni hayatına aileye alışması için ilgi, sevgi ve yardım ediyorlardı. Bu düzen içinde geçen birkaç hafta sonunda askerliğin diğer bölümü için Ankara'ya gidilecek ve bir eve yerleşilecekti. Artık Menekşe ile Lâle için birlikte yeni, yepyeni bir hayat başlıyordu. Sevgi ve mutluluklarının devamı için dualar ederken, Ankara yolculuğu için hazırlıklar başlamıştı.
Ankara'da yeni bir hayat başlayacaktı. Lâle ile Menekşe ilk defa sorumluluk yüklenecek, yeni bir ev kuracaklar ve onu yöneteceklerdi.
Bunun maddi ve manevi sorumluluklarına katlanacaklardı. Sevenler ne yapmazki. Mutluluktan uçan bu iki genç herşeye katlanmaya hazırlar, hayatın mücadele ile devam edeceğini büyüklerinden duymuşlardı. Menekşe görevine gidiyor Lâle evde gereken işleri yapıyor, Menekşe'ye nefis yemekler hazırlıyordu. Herşey yolundaydı, fırsat buldukça Ankara'yı gezip görmeye, tanımaya, yeni dostlar edinmeye gayret ediyorlardı. Birgün Lâle Menekşe'ye bir bebekleri olacağım müjdeliyor, Menekşe o anda sevinçten uçacak gibiydi. Tüm hayaller gerçekleşmiş, evlenmişler, şimdi de bir bebek gelecekti. Dünyalar onların olmuştu. Lâle bebeğin kız, Menekşe erkek olmasını istiyor sonuçta anlaşıyorlardı sağlıklı olsun da farketmez diyorlardı. Lâle günlerini doğacak bebeği için itinalı bir şekilde geçiriyor, onu incitmemeye gayret ediyordu. Aileleler de çok sevinmişlerdi artık bir torunları olacak, onun hayali ile yaşıyorlardı. Lâle sık sık doktor kontrolü yaptırıyor, onun sağlıklı doğması için her çareye başvuruyordu. Doğum günü yaklaştıkça izin alıp Giresun'a dönmeyi doğumun orada yapılmasına karar vermişlerdi. Gerekli hazırlıklar yapılıp Giresun'a dönülmüş ve Kumyah'da bahçesinde kuyusu olan üç katlı baba evinin en üst katına yerleşmişler doğum gününü beklemeye başlamışlardı. Aylardan mayıstı. Giresun yeşilliğe bürünmüş, anneler günü kutlanıyordu. O gece nurtopu gibi erkek bir çocuk dünyaya gelmişti. Çocuk ve annesinin sağlığı tamdı. Menekşe, Lâle ve her ikisinin ailesi arkadaşları da sevinmişlerdi.

sonraki sayfaya devam